dik in tumbolia


'ik ben een beetje misselijk',
zei dik. 'kan ik ergens overgeven?'

en nu is dik in tumbolia
waar de hik is als je 'm niet hebt
waar de duisternis als een deken
zacht om je heen ligt, omdat
het echt helemaal nooit meer goed
kan komen met je context.

nu is dik in tumbolia
waar je herinnering heel vaag wordt
aan de geur van gras
en zonovergoten morgens
en zitten op het straatje,
uitkijkend over je heerlijkheden.

in tumbolia ben je van jezelf,
en niet meer van niemand,
overal thuis, en nergens.



Copyright © 1990 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Naar het alfabetisch overzicht van alle gedichten
Naar het chronologisch overzicht van alle gedichten