driehuis


ik weet heel goed tot wie ik spreek
want zo ver weg zal ik nooit meer raken
zo verslaafd wil ik niet meer zijn
al ken ik donders goed
de verlokking van de afgrond
gevoeligen verlangen naar verdoving
en je hoeft alleen maar los te laten
jij lag al jong met een fles wijn
te lezen op de begraafplaats
in deze provincie die ook de mijne is
en leerde je bekommeren om
hen aan wie niemand dacht
zodat er hoewel postuum
toch van hen werd gehouden
je grijpt mij aan terwijl
ik je woorden lees
en bij de data eronder denk
toen was ik dolgelukkig
en toen doodon-
bedankt dat je er was
ik zal aan je denken
als ik naar driehuis ga



Copyright © 2019 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Naar het alfabetisch overzicht van alle gedichten
Naar het chronologisch overzicht van alle gedichten