Le Lac Majeur

Uitvoerende(n): Mort Shuman
Tekst: Etienne Roda-Gil

Klik hier voor de volledige tekst || Beluister een fragment

Wie Le Lac Majeur van Mort Shuman eenmaal heeft gehoord, vergeet het niet licht: de muzikale begeleiding ademt een dreigende, onheilspellende sfeer en is tegelijkertijd slepend en bombastisch, met veel strijkers, bouzouki-achtige tokkelinstrumenten, tamboerijnen, galmende klokken en roffelend slagwerk. Dat wekt een suggestie van grote diepzinnigheid en dramatiek.

Het nummer duurt maar liefst vijfenhalve minuut. Dit is wat de dj's vroeger een 'plasplaat' noemden: een nummer dat zo lang duurde dat je in alle rust naar de wc kon. Als we de tekst in ogenschouw nemen, bevreemdt die lange duur des te meer: iemand die de Franse taal beheerst, is rustig hardop lezend binnen een minuut door die twee coupletten heen.

Waar gáát Le Lac Majeur eigenlijk over? Een man staat bij het Lago Maggiore en is ten prooi aan een grote melancholie. Het sneeuwt op het meer, hij ziet kinderen glijbaantje spelen en elkaar met sneeuwballen bekogelen, en hij mijmert dat hij helemaal is vergeten wat geluk is.

Dat is de meest samenhangende samenvatting die ik zou kunnen geven van de tekst. Die bevat verder vele details die op z'n zachtst gezegd nogal raadselachtig zijn. Dat begint al in de tweede regel, waarin we horen dat 'de liervogels in tranen zijn'. De liervogel is een fazantachtige vogel die alleen in Australië voorkomt en zeker niet aan de boorden van dat beroemde meer op de grens van Zwitserland en Italië. En: kunnen vogels huilen?

De derde en vierde regel melden dat de 'schrale Italiaanse wijn' zich voor niets 'in riet heeft gehuld'. De luisteraar met vakantieherinneringen ziet zo'n grote Italiaanse mandfles met goedkope hoofdpijnwijn voor zich, maar wat moet hij hier verder mee? En wat is het verband met die liervogels? Je gaat je afvragen of de ik-figuur wellicht droomt, of hallucineert.

Regel vijf en volgende: kinderen schreeuwen van geluk en zaaien angst en ontzetting met hun roetsjbanen en sneeuwballengevechten. Refrein: 'ik ben helemaal vergeten wat geluk is, het sneeuwt op het Lago Maggiore'.

In het tweede couplet is nog sprake van nieuwe gladiatoren, van Italiaans bloed dat voor niets vloeit, nog eens van die liervogels en dan van het motorgeluid waarmee het voorbijvaren van de boot van vijf uur gepaard gaat. Voorzover mij bekend hebben zich de laatste decennia geen bloedige drama's afgespeeld aan de oevers van het Lago Maggiore; dat meer is vooral bekend als toeristische trekpleister.

Laten we er niet langer omheen draaien: die tekst slaat gewoon nergens op. Met wat vage beelden zonder veel samenhang wordt tevergeefs gepoogd een melancholieke stemming op te roepen. Maar in feite behelst de tekst niet veel meer dan dat ene weerkundige feit: dat het sneeuwt op het Lago Maggiore.



Copyright © 2003 & 2016 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Terug naar de pagina 'Popnummers'