niet zien


vanavond lees ik de verborgen tekens
als een open boek, als een detective,
verbaasd -- zoals dat gaat --
dat de samenhang niet eerder, helderder,
rinkelender, sla me voor het hoofd,
hoe heb je dit ooit niet kunnen zien?

kunnen zien, à propos, dat, dacht ik,
had er óók mee te maken, die koortsdroom
van vechten voor normaal zijn, grienen
om normaal zijn, achter vrouwen aan lopen
om normaal te zijn, met een spandoek
lopen met 'ik ben normaal' erop.

en nu, wat moet ik nu nog doen,
daar ik een huis heb en een vrouw,
en meer dan één boek geschreven heb,
vriend en vijand gelijkelijk heb verrast,
en toch het allerindividueelste
maar mondjesmaat heb willen delen?



Copyright © 1996 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Naar het alfabetisch overzicht van alle gedichten
Naar het chronologisch overzicht van alle gedichten