perfect vacuüm


er was een man aan de deur
die mij wees op de luifel
en de kleurovereenkomst
met de vacht van een dier

ik dankte hem voor het inzicht
en deelde mee dat ik op dat moment
helaas niet thuis was
wegens verplichtingen elders

oké, zei hij, stel ik ben een bol
in een perfect vacuüm, wat bent u dan
dat wist ik zo gauw niet
maar mijn gedachten dreven naar

het donkerrode tafelkleed
en mijn moeders microscoop
waardoor ze tuurde naar
een voorgoed verminkt diertje



Copyright © 2019 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Naar het alfabetisch overzicht van alle gedichten
Naar het chronologisch overzicht van alle gedichten