Van stadjes en steden

Titel: My Little Town
Uitvoerende(n): Paul Simon
Tekst: Paul Simon

Klik hier voor de volledige tekst || Beluister een fragment

Titel: My Home Town
Uitvoerende(n): Marvin, Welch & Farrar
Tekst: Hank Marvin en Bruce Welch

Klik hier voor de volledige tekst || Beluister een fragment

Je zou het een topos in de popmuziek kunnen noemen: het verlangen om weg te komen uit de saaie, kleinburgerlijke provinciestad waar je bent opgegroeid en naar de grote stad te gaan waar 'het allemaal gebeurt', waar meisjes zijn, muziek en vertier, waar iedereen 'cool' is en de kroegen nooit sluiten. We bespreken vandaag twee jaren '70-nummers over zulke saaie stadjes: 'My Little Town' van Paul Simon en 'My Home Town' van Marvin, Welch & Farrar.

Paul Simon schreef 'My Little Town', te vinden op het album Still Crazy After All These Years, in de periode dat hij na het uiteengaan van het duo Simon & Garfunkel een aantal succesvolle soloplaten maakte. 'My Home Town' werd opgenomen door het trio Marvin, Welch & Farrar, van wie twee leden daarvóór in de wereldberoemde Shadows speelden. Het is te vinden op hun naamloze debuut-elpee en op diverse verzamelalbums.

De overeenkomsten tussen beide nummers zijn frappant. In beide is sprake van een stadje waar fabrieken de voornaamste motor van de economie zijn; in het nummer van Paul Simon wordt bovendien gezinspeeld op een streng godsdienstige opvoeding: 'He used to lean upon me as I pledged allegiance to the wall.'

Voortdurend zijn de fabrieken dreigend op de achtergrond aanwezig: als de dan nog minderjarige Paul Simon uit school komt, racet hij op zijn fiets langs de poorten van de fabrieken, en bij thuiskomst treft hij zijn moeder aan die bezig is met de was: 'hanging our shirts in the dirty breeze'. Zelfs de kleuren van de regenboog na een frisse bui lijken verfletst door de luchtverontreiniging. Ze zijn er wel, die kleuren, maar ze 'missen verbeeldingsskracht'.

De ik-figuur van Marvin, Welch & Farrar zegt het onomwondener: zijn stadgenoten groeiden op in de rook van kale fabrieksschoorstenen 'that gave you work, but in return they choked you'. De fabrieken geven de mensen werk, maar vervuilen en verzieken tegelijk hun leven. Logisch dat ze ervan dromen naar andere plekken te vluchten.

Heel sterk is de passage verderop in het nummer waarin de ik-figuur dagdroomt van zijn vertrek van het station, waar hij afscheid neemt van zijn huilende moeder. Maar daar klinkt alweer de fabrieksfluit: hij moet verder met zijn saaie leventje. Maar hij blijft hopen dat hij ooit naar de grote stad zal gaan, zijn droomplek vol kleurig neonlicht en mooie meisjes.

De hoofdpersoon van Paul Simons lied is al gevlucht, nadat hij jarenlang op die vlucht heeft zitten azen, 'twitching like a finger on the trigger of a gun', zoals hij het onheilspellend formuleert. Bij zijn vertrek heeft hij thuis voor zijn gevoel slechts doden en ten dode opgeschrevenen achtergelaten. 'Nothing but the dead and dying back in my little town', luidt de steeds herhaalde mantra waarmee het nummer eindigt.

Terwijl Marvin, Welch & Farrar maar blijven dromen dat ze ooit uit dat vermaledijde stadje weg zullen komen: hun lied eindigt met een onafgemaakt 'one of these days...'



Copyright © 2007 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Terug naar de pagina 'Popnummers'