UPS EN DOWNS

De wereld van het internetdaten

Een paar jaar geleden liep mijn toenmalige relatie na ruim tien jaar vrij abrupt stuk. Na een aantal maanden van totale ontreddering besloot ik te gaan internetdaten om door middel van nieuwe ontmoetingen mijn zinnen te verzetten en los te komen van de zieligheid waarin ik me tot mijn eigen afschuw een poos had gewenteld.

Een van de dingen waarmee je te maken krijgt als je vrienden vertelt dat je weer bent gaan daten, is hun ongevraagde maar welgemeende goede raad. Zo drukte een goede vriend mij op het hart dat de twee belangrijkste dingen bij daten waren: verwacht niets en blijf altijd jezelf.

Coole gast
Dat laatste snapte ik. Natuurlijk moet je altijd jezelf blijven. Als je een of andere coole gast gaat spelen die je niet bent en ook nooit bent geweest, eindigt dat gegarandeerd in ellende en tranen. Dat behoeft geen betoog.

Maar: verwacht niets? Bij een date verwacht je per definitie wél iets, anders hoef je er helemaal niet aan te beginnen. Met het bespreken van dit punt alleen al bleken hele avonden te kunnen worden gevuld.

Een andere vriend was zo attent mij gratis een aantal basisregels voor het daten te verstrekken. Het waren principes als:
-- nooit over vorige relaties beginnen;
-- in principe betaalt de man;
-- nooit meteen bij de eerste date al in bed eindigen.

Ik vroeg me wel af hoe hij dat allemaal wist. Hij is namelijk al honderd jaar getrouwd met dezelfde vrouw, en bovendien meende ik me te herinneren dat zij hém had versierd en niet andersom. Maar ik hoorde hem welwillend aan.

Chocola
Een vriendin die het goed met me meende, gaf me nog een raad mee die me zo verraste dat ik te verbouwereerd was om haar om opheldering te vragen. 'Zorg dat je altijd chocola in huis hebt', zei ze, en ze voegde er met een knipoog aan toe: 'Voor het geval dat!'

En zo kwam ik al met talloze vragen te zitten nog voordat er één date geregeld was. Het vervelendste was dat sommige raadgevingen in directe tegenspraak waren met die van iemand anders, die ik óók hoog had zitten en die ongetwijfeld het beste met mij voorhad.

Uiteindelijk besloot ik gewoon te doen wat mijzelf het beste leek en verder maar te zien hoe het zou lopen.

Het internetdaten zelf bleek nog niet zo eenvoudig. Het opstellen van een profiel lukte me niet zonder hulp. Een paar vrienden lazen de door mij moeizaam uit het toetsenbord geperste teksten, lachten soms besmuikt en kwamen met suggesties voor dingen die volgens hen beter anders konden. Dat leverde soms opnieuw verhitte discussies op.

Ik schreef me bij een paar datingsites in. Een aantal sites vielen snel af vanwege de overspannen-enthousiaste toon waarop potentiële leden een onwaarschijnlijk snel amoureus succes in het vooruitzicht werd gesteld. Ik concentreerde me op de sites die wat serieuzer oogden.

ECHT niet!
Er trokken hele ritsen profielen aan me voorbij, maar mijn berichten bleven veelal onbeantwoord of werden met vreemde motivaties afgedaan. Een vrouw die toevallig precies even oud was als ik, schreef me dat ze liever iemand van haar eigen leeftijd zocht. Oeps, verkeerde smoes. :-( Soms bestond het antwoord ook uit één korte kreet, zoals: 'ECHT niet!'

Maar komaan, niet getreurd, ik had ook leukere contacten. Zo was er een vrouw met wie de correspondentie veelbelovend verliep; we spraken af elkaar eens te ontmoeten. Ze woonde alleen vrij ver weg. 'Kun jij deze kant op komen?' schreef ze.

We troffen elkaar op de afgesproken tijd en plaats en bestelden koffie. Een van de eerste dingen die ze zei, was dat ze geen auto had en 'de schurft' had aan treinreizen. Dat leek al een stuk minder veelbelovend. Na een halfuurtje praten over hobby's en werk zei ze: 'Oké, ik geloof dat ik wel een beeld heb.' Dat klonk zelfs omineus. 'O, trouwens,' vervolgde ze, 'zou jij even willen afrekenen? Ik heb alleen maar vijftig.'

Vuurtje stoken
Ook opmerkelijk was een vrouw die beweerde mijn profiel erg interessant te vinden maar het kennelijk toch niet zo goed had gelezen. Ze woonde op een boerderij met paarden ergens in the middle of nowhere, gezien de door mij verstrekte specificaties niet direct een voor de hand liggende match. Ze wilde eerst telefoneren, schreef ze, en enkele minuten nadat ik haar mijn nummer had gemaild hing ze al aan de lijn.

Ze zei dat ik een fijne stem had. Om de een of andere reden had ze zich in haar hoofd gezet dat we samen een vuurtje moesten stoken. Dat vond volgens haar iedere man leuk, een vuurtje stoken met een vrouw. 'Dan kom je gezellig naar mij toe,' zei ze.

Ik zei dat ik erover zou nadenken en haar nog wel zou schrijven. Vervolgens componeerde ik een hopelijk diplomatiek verwoord bericht waarin ik op onze verschillen wees en eindigde met de opmerking dat ze me een leuk en gezellig mens leek en vast wel snel iemand zou vinden om een vuurtje mee te stoken.

En dan was er nog de correspondentie met die vrouw die letterlijk élke zin die ze schreef afsloot met drie puntjes. Het was vast een lieverd, maar ik knapte volkomen af op die typografie. Het had zo mooi kunnen zijn (puntje, puntje, puntje).

Natuurlijk had ik ook een aantal meer geslaagde ontmoetingen met vrouwen zonder rare tics of overspannen verwachtingen. Maar dan begint het pas!

Serieuze bedoelingen
Ik heb de indruk dat veel mensen in een opwelling beginnen met daten. Het is zondagmiddag, ze vervelen zich en voelen zich alleen en hup, ze klikken naar een datingsite en vullen even een profiel in. In sommige gevallen is er nauwelijks sprake van wat de generatie van mijn ouders 'serieuze bedoelingen' noemde. Wat natuurlijk vervelend is voor anderen op dezelfde site die zulke bedoelingen wel hebben.

Wat veel mensen volgens mij van tevoren onderschatten, is dat echt daten enorm veel energie en tijd kost en dat je er soms behoorlijk van slag van kunt raken. Het is niet iets wat je erbij kunt doen, je moet er echt voor gaan en er tijd en ruimte voor inruimen, ook in emotionele zin. Het lijkt zo leuk, spannende nieuwe mensen ontmoeten die je niet zo gauw op een andere manier tegenkomt, maar dat je ook weleens nare ervaringen hebt of jezelf keihard tegenkomt, daar denken veel mensen niet meteen aan.

Een voorbeeld: veel mensen daten onder het motto 'als ik maar blijf schieten, zal ik vroeg of laat wel iets raken' met meerdere potentiële partners tegelijk. Soms merk je dat pas als het te laat is, dat wil zeggen, als je te horen krijgt: 'Ik heb gisteravond een leuk iemand ontmoet en daar wil ik mee verder'. Of dat nu waar is of niet -- er waren dus meerdere kandidaten, het was een soort sollicitatieprocedure.

Overigens kwam ik ook buiten internet om een keer iemand tegen. Hoe moest ik daarmee omgaan? Was het wél fatsoenlijk om met meerdere vrouwen tegelijk te daten als je min of meer per ongeluk in die situatie was beland? Ik vond het allemaal knap lastig.

Scherven
En ook als je besluit 'met elkaar verder te gaan', zijn alle mogelijke aflopen nog denkbaar. Het kan zijn dat je er een leuke vriendschap aan overhoudt (bijvoorbeeld als je een interesse of hobby deelt maar er verder geen amoureuze klik is), maar met dat 'verder gaan' wordt toch meestal bedoeld dat je het bed deelt en dan eens een poosje kijkt hoe het loopt. Natuurlijk is dat laatste objectief bezien verstandig, maar het probleem is dat je je, zodra je nachten samen doorbrengt en 's ochtends in elkaars badkamer doucht, toch al snel een voorstelling gaat maken van een toekomstig gemeenschappelijk leven. Als die toekomst na een paar weken of maanden weer aan scherven wordt geslagen, kan dat net zo hard aankomen als een veel langere relatie die uitgaat. Je moet weer bij nul beginnen, alles in je leven weer heroverwegen en maar hopen dat je na een tijdje bijkomen van de schrik de moed hebt nog een keer aan zo'n avontuur te beginnen.

En als je dan opeens iemand ontmoet aan wie je niets hoeft uit te leggen en bij wie je je vanaf het eerste moment in alle opzichten goed voelt, dan besef je dat liefde zich eigenlijk niet in schema's en gedragsregels laat vangen. Dat alle moeite die je hebt gedaan om goede matches te vinden en al die profielen nauwgezet door te lezen eigenlijk verspilde moeite was. Als het klikt klikt het, en als het niet klikt is het zelfs met een perfecte match een hopeloze zaak.

En je beseft nog iets. Als het je zo opvalt als iemand gewoon relaxed en zichzelf is, zijn er op datingsites blijkbaar een heleboel mensen die zich niet aan die allereerste en meest voor de hand liggende regel houden die die goede vriend me ooit op het hart drukte: 'wees jezelf'.



Copyright © 2016 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Terug naar de pagina 'Artikelen'
Terug naar mijn homepage