vermolmen


is dit nu alles wat er over is:
een paar pionnen en een machteloos paard
die deze vermolmende monarch
wel zeker niet zullen beschermen.
nooit gedacht dat door kou en om-
standigheden zo ver afgegleden,
-- van een stad vol tochtig trottoir
met de laatste trein naar een rustiger oord
tot ook die niet meer verder gaat;
van de laatste lichtjes die
nog wijzen op aanwezigheid
de duisternis in tot een huis,
wel in een groep nog, maar huiverend,
zó ver, -- men dan nog dromen
kan óók: van valpartijen en
bommen in vliegtuigen en ontrouw,
zodat uiteindelijk men ondanks optimisme
geraakt op die uiterste plek
waar geen andere gedachten meer gedijen.



Copyright © 1986 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Naar het alfabetisch overzicht van alle gedichten
Naar het chronologisch overzicht van alle gedichten