metro


je raast onder resten van een vorig leven
in wat een schuilkelder zou kunnen zijn
maar vooralsnog gewoon een metro is
waarin je kunt mijmeren over werelden
die waarin je geboren werd
waar een lange vrede heerste
met veel geweld verkregen
waar bécaud zong moscou, les plaines d'ukraine
vreemde namen vreemde landen
waar je toch nooit kon komen
een grimmige realiteit
maar ook een soort luchtspiegeling
en dan die van jaren later
waarin alles ineens mogelijk was
je er gewoon naartoe kon reizen
en grenzen voor even fictief leken

daar waar de metro nu rijdt
hier recht boven je hoofd
hoorde je ooit een prachtige canto
en hier sliep je in een hotel
hoog boven het stadsgedruis
en nu ben je precies onder
het ziekenhuis waar je je lief opzocht
je ziet het allemaal nog voor je
maar het zijn alleen nog maar plekken
waarbij je verhalen kunt vertellen
vergeefs zoek je de vergezichten
die wereld bestaat niet meer
en is ook niet meer uit te leggen
want er is nu een andere
ze hebben het gordijn weer neergelaten
en er wordt bij bosjes gestorven



Copyright © 2022 Wim Scherpenisse <info@wimscherpenisse.nl>
Naar het alfabetisch overzicht van alle gedichten
Naar het chronologisch overzicht van alle gedichten